Labyrint

Westerlee
….ook vind ik dat we allemaal verantwoordelijk zijn voor onze samenleving

Na mijn studie geneeskunde wilde ik graag huisarts worden, maar in de tijd dat ik afstudeerde was er een overschot aan artsen en was er een loting voor de huisartsenopleiding. Na drie keer meeloten en uitloten ging ik wat anders doen en werd ik medisch adviseur voor het Ministerie van Defensie. Daar heb ik een tijd gewerkt, maar uiteindelijk toch de overstap gemaakt naar het particuliere bedrijfsleven en nu ben ik medisch adviseur voor een medisch adviesbureau (Veduma in Zaltbommel).

Ik ben opgegroeid in de ‘verzorgingsstaat’ waar de overheid zich bekommerde over mensen die het zelf niet meer kunnen redden. Dat was heel vanzelfsprekend voor me en ik heb de terugtredende overheid en de afbraak van die verzorgingsstaat dan ook met enige verbijstering zien gebeuren. Als je in een van de rijkste landen van de wereld woont, dan kan het toch niet zo zijn dat je aan je lot wordt overgelaten als je iets mankeert en hulp nodig hebt.
Maar… ook vind ik dat we allemaal verantwoordelijk zijn voor onze samenleving en daarom besloot ik om die verantwoordelijkheid ook op te pakken. Ik ging de voedselbank in Utrecht helpen bij inzamelingsacties en ik meldde me aan als ‘maatje’ bij de stichting Tussenvoorziening in Utrecht. Als maatje word je gekoppeld aan iemand die is vastgelopen. Vaak zijn dat mensen met een psychiatrische en/of daklozenachtergrond.

 

Ik ben blij dat ik voor haar een verschil heb kunnen maken.

 

Ik werd maatje van Georgia, een prachtige vrouw die in haar leven de nodige pech had gehad en haar probleem was eigenlijk dat ze geen echte vrienden om zich heen had en was vereenzaamd. Ik ging elke week naar haar toe, maar geleidelijk aan werd dat steeds meer, want we kregen een echte vriendschapsband. En Georgia bloeide op, ging vrijwilligerswerk doen bij een speeltuin waar ze omarmd werd door prachtige andere vrijwilligers. Helaas overleed Georgia te vroeg, maar ik ben blij dat ik voor haar een verschil heb kunnen maken.
Niet lang daarna ontving ik een noodkreet van de broer van een oude vriend van me, Hans. Het ging niet goed met Hans. Hij had een alcoholprobleem en verzorgde zichzelf niet meer goed. Ik ben hem toen weer gaan bezoeken en bouwde (samen met Inge) een team om hem heen zodat hij ‘gecontroleerd’ ging drinken en weer activiteiten ging ondernemen. Daarmee ging het wel weer beter met Hans, maar ondanks onze zorgen was het toch beter dat hij in een beschutte woonsituatie zou komen. Deze was er helaas niet voor Hans.

Er was geen plek voor haar waar ze ‘menselijk’ haar laatste dagen zou kunnen slijten

In mei 2014 kreeg mijn moeder een hersenbloeding en raakte halfzijdig verlamd. Ze kwam in een revalidatiecentrum, maar we kregen te horen dat het de bedoeling was dat ze naar een paar maanden weer naar huis ging, waar dan vervolgens thuiszorg een aantal keren per dag langs zou komen om haar een beetje te verzorgen. Er was geen plek voor haar waar ze ‘menselijk’ haar laatste dagen zou kunnen slijten. Ik vond dat onthutsend en besloot om haar in huis te nemen. Zover is het niet gekomen, want zij overleed korte tijd later.

Door Georgia, Hans en mijn moeder kwam ik op het idee om dan zelf iets te gaan opzetten, een kleine en veilige woongemeenschap waar mensen die het om een of andere reden niet meer zelf kunnen redden en voor wie de samenleving geen plekje meer heeft.
Het sloot ook helemaal aan bij de ideeën van Inge en uiteindelijk vonden we in Westerlee een prachtige school die we konden ombouwen in ruime appartementen om zo voor een aantal mensen ‘het verschil’ te kunnen maken.

 

Wilt u meer informatie?