Labyrint

Westerlee
er was vaak zelfs geen tijd meer om een praatje met de mensen te maken

Op mijn 18 de jaar ben ik min of meer “per ongeluk” gaan leren en werken in de psychiatrie. Ik wist niet goed waar ik aan begon maar had er verrassend veel plezier in. Na enkele jaren in de zorg,  ging er nog al wat veranderen en ik had daar moeite mee, alles kwam onder tijdsdruk te staan en er was vaak zelfs geen tijd meer om een praatje met de mensen te maken.

Mijn kinderen waren op een leeftijd dat ze zwemlessen kregen en dat leek mij ook wel wat.

Na een omscholing tot zwemonderwijzer gaf ik met name les aan ouderen en mensen met een beperking want die doelgroep trok mij het meest. Om die reden ging ik ook bij de plaatselijke welzijnsstichting vrijwilligerswerk doen als seniorenvoorlichter en ontdekte het welzijnswerk.

Hier had je alle tijd voor een praatje en waar de zorg uitging van de beperkingen van mensen, ging het welzijnswerk uit van de mogelijkheden van mensen.

Ik ging allerlei projecten ontwikkelen, vaak in samenwerking met allerlei organisaties

Binnen een jaar werd ik aangenomen bij de welzijnsstichting als activiteitenbegeleider voor het ouderenwerk.  Ik groeide in het welzijnswerk en kreeg er steeds meer functies bij. Ik ging allerlei projecten ontwikkelen, vaak in samenwerking met allerlei organisaties zoals gemeente, artsen, ziekenhuis, woningcorporatie, Menzis en nog veel meer. Het ontwikkelen van nieuwe projecten vond en vind ik prachtig. Alle projecten bestaan vandaag de dag nog steeds (zoals de Steunstees) en draaien goed.

Door mijn contacten met de gemeente werd ook mijn nieuwsgierigheid voor de politiek gewekt en heb ik een politieke partij opgericht die gelijk na de eerste verkiezingen een wethouder mochten leveren. Ook deze partij doet het nog goed.

Ik bleef geïnteresseerd in de zorg en kreeg een baan als indicatiesteller bij het CIZ

Nadat mijn kinderen de deur uit waren wilde ik wat meer zien van Nederland en verhuisde naar Utrecht. Ik bleef geïnteresseerd in de zorg en kreeg een baan als indicatiesteller bij het CIZ. Ik ging mij ook meer bezighouden met mijn persoonlijke ontwikkeling en ging studeren op het gebied van meditatie. Ik kwam in contact met mijn huidige partner en we bleken allebei dezelfde passie te hebben om ‘een verschil’ te willen maken voor anderen.

Inmiddels is de zorg nog meer versoberd maar het welzijnswerk bied meer vernieuwende mogelijkheden. Het dringt langzaam aan door dat wat we van het welzijnswerk al riepen, “een kwartje in het welzijnswerk scheelt een gulden in de zorg”.  Het lijkt mij een geweldig mooie uitdaging om de plannen die we hebben bedacht nu om te zetten in daden. Alle verschillende ervaringen uit het verleden vallen nu samen.

Ik wil  er juist zijn voor die mensen die net overal buiten de boot vallen, en die zijn er helaas nog veel. Als ik voor slechts een paar het verschil kan betekenen is mijn missie volbracht.

Wilt u meer informatie?